Turbloggen

Oppsummering av februar

2011-04-02T16:49:00.000+02:00

No er det lenge sidan siste innlegg her, og sidan sist har det gått frå å vere mørkt heile døgnet, til at det er lyst heile døgnet. Midnattsola er like rundt hjørna. For å ta ein litt rask oppsummering av februar, så har det vore skikøyring, skuterkøyring, besøk av Tobias, hyttetur og isgrotteklatring.

Sightseeing i Barentsburg i -30°C.

Besøk av Tobias.

Tobias på Trollsteinen

Dagslyset 3. februar sett frå Trollsteinen.

Sånn smiler man med skutermaske. I Colesbukta på sightseeing.

Lysleik på Rusanova.

Sollyset kryp raskt nedover Hiorthfjellet.

Beikon-istappar i Scott Turnerbreen.

Flotte linjer i isgrottra i Scott Turnerbreen.

Ingrid på sightseeing i isen.

Elina måler "in-situ" temperatur i vatnet på feltarbeid.

Bjørndalen BBQ

2011-01-25T22:49:00.000+01:00

I helga var det hyttetur, dagen etter at Arctic Nature Guide-studentane hadde arrangert eit vellukka "Spitsbergen Hot and Cold", med stort bål, grilling, isbading og sauna, etterfulgt av Friday Gathering. Hólet for isbadinga var litt i grunnaste laget (~10cm), og sjølv om dei laga eit nytt hól vart det ikkje meir enn knehøgd. Saunaen var bygd på ein skuterslede, og hadde trass i eit litt begrensa areal på om lag 2kvm plass til heile 10 personar. Det vart ein sein kveld, og lang morgon før me kom oss av garde.

Nordlys over Platåfjellet sett frå Bjørndalen.

Skuterføret ut til hytta var ikkje av beste sort, og me var glade for å komme fram med helsa og skuterane i behald. Snart var det god lunk i hytta, og me kjende eit behov for å starte grillsesongen for alvor. Grillen er meir av sorten gammal øydelagd peis, men fungerte bra sjølv i -15°C. Hytteturen var ellers svært avslappande, men me fekk i alle fall laga ei liste over kva som burde gjerast med hytta. Så veit me kva me kan finne på om lysten skulle komme over oss.

Grillmester Stefan.

Det harde hytteliv.

Toalettbesøk i måneskinn.

Bjørndalshytta.

Tilbake i Mørket

2011-01-24T22:51:00.000+01:00

Så var det nytt år, og etter litt sol og varme i Egypt var det tilbake til den andre ørkenen, med snø, mørke og minusgrader. Første veka på UNIS var det sikkerhetskurs, med leksjonar i ferdsel på bre, sjøis, skredterreng og så bortetter. Det heile vart avslutta med ein liten case-runde ved Longyearbreen, og demonstrasjon av helikopterredning.

Sjølvberging i sjøis.

Demonstrasjon av helikopterredning i Longyeardalen.

Veka etter sikkerhetskurset bar det ut på skitur, til Larsbreen og Trollsteinen, som ligg like i bakgården vår. Trass i mange tekniske stopp den første kilometeren vart det ein veldig fin tur. Når månen skin er det ikkje bruk for hovudlyktene før på vegen ned att.

Teknisk stopp #4

Sjølvportrett på Larsbreen.

Gjensyn med sola

2010-12-15T17:56:00.000+01:00

Då vart det omsider tid for å ta ein ferie frå studiene på Svalbard, nordlyset og polarnatta. I Sveio var det kuldegrader (såvidt) og sol, så det passa godt med ein tur opp på Hopsfjellet, saman med mor og bror. Me rakk akkurat opp til toppen før sola tok til å gå ned i vest. Skal seie det er godt å kunne gå tur utan rifle, signalpistol, hovudlykt og ryggsekk med varme klær. Dæm har det nå greit, søringan!

Traktorveg

Bror og mor

Utsikt til solnedgang og Førdespollen

Skjeggete og glad

Mørketid II

2010-11-22T16:14:00.002+01:00

Det månadlege badet i Arktis for november skjedde i nydelige -9°C og vindstille. Det heile gjekk så smertefritt som det kan gå, og vart her fanga med sjølvutløysar, hovudlykt og stativ.

Badetur i Adventfjorden.

Når Nordlysalarmen går, spring alle ut i det dei står og går i, for å sjå på Nordlyset bak brakke 13. Fjellet er godt lyst opp av lysforurensing frå Longyearbyen og Nybyen.

Sarkofagen. Nordlys bak brakkene i Nybyen.

Det er mørkt for tida. Bildet under er frå det lysaste tidspunktet på dagen, klokka 12:10 den 18. november. Men det er framleis mulig å sjå lysning i horisonten midt på dagen.

Så lyst blir det.

Når månen kjem fram, og det er klart, derimot. Då vert det plutseleg lysare enn om dagen. Månen blendar oss, me kastar skugge, og treng ikkje hovudlykt.

Brakke 13 bada i månelys.

Mørketid

2010-10-31T21:06:00.001+01:00

Tatt på Platåfjellet, siste dagen i oktober. Å stille klokka ein time tilbake gjorde ikkje store skilnaden her oppe.

Lyset frå Longyearbyen.

Nybyen, og lyktene til Kerstin og Eli.

Hiorthhamn

2010-10-27T18:10:00.001+02:00

Snøen er her, og me spenner på oss skia! Den ivrige gjengen gjekk til Hiorthhamn, rett på andre sida av Adventfjorden. Det er ikkje langt, berre eit par timar, men av og til er det nok å komme seg vekk frå storbyen.

Gå på ski, knirking i snøen. Sjå om isen held, gå over. Finne ly for vinden, ete lunsj. Sette opp telt, lage middag. Kvile middag, finne ut at ein er for trøytt for å lage sjokolademousse, og gå og legge seg i staden. Sove tolv timar, og ha ein lang morgon i teltleiren.

Utsyn ut mot Isfjorden, sett frå Hiorthhamn.

Gruppebilde, frå venstre Elina, Ingrid, Eli, Kerstin, Mark, Paul, Torbjørn, Stefan, Algot.
Men det var ikkje alle som blei over natta. Berre den harde kjernen.

Teltleir i Hiorthhamn.

Vegen heim.

Månen og Hiorthfjellet.

Dette var siste teltturen før sola tok kvelden. Den 26. oktober gjekk sola ned, for ikkje å komme attende før 16. februar. Mørketida har byrja!

Barentsburg

2010-10-20T19:28:00.001+02:00

Byvåpenet til Barentsburg.

I helga var det tid for idrettsutveksling til Barentsburg, ein russisk/ukrainsk gruveby i Isfjorden. Om lag 500 mennesker bur her, og dei aller fleste jobbar i gruva. Me møtte opp på kaia for avgang klokka ni med båten til Sysselmannen, Nordsyssel.

Nordsyssel.

Etter eit par timars båttur var me framme, pipa til kolkraftverket var synleg på god avstand, her har ein ikkje kasta bort penger på dyre rensefilter nei. Store triste blokkhus og fargerike hus står om kvarandre. Det kjendest som om me var komne til Russland, eit lite stykke Russland i Noreg. På kaia står ein gammaldags russisk buss, og me blir godt motteke med "Hello! You are welcome to our bus!" Vegen var laga av kvadratiske betongplater lagt etter kvarandre, og brøyting var heller ikkje den høgaste prioriteten.

Barentsburg.

Bussen som henta oss på kaia.

Russisk ortodoks kyrkje.

Det var malerier på mange av bygningane.

Idrettsanlegget.

Lenin.

Skeivt hus.

Russisk arkitektur.

Når det kom til idretten, blei det konkurrert i bordtennis, fotball, innebandy, badminton, sjakk og volleyball. Eg deltok i volleyball, og laget me møtte bestod av russiske/ukrainske gruvearbeidarar som var litt oppi åra. Men hadde tydelegvis spelt volleyball før, og det vart ein jamn kamp. Desverre enda det med at dei vann 3-2 i sett, med 17-15 i siste settet.

Bordtennis. Foto: Tommy.

Volleyball. Bilde creds til Tommy.

Etter at alle kampane var utspelte, var det tid for bankett, der borsch og vodka stod klart på bordet når me kom inn. Klokka åtte skulle båten gå, og me takka for oss. Sjølv om me tapte denne gongen, vert det heldigvis høve for revansj, den 6. november kjem dei til Longyearbyen for å spele. Så nå må me berre legge oss i hardtrening.

Ptarmiganjakt i Endalen

2010-10-14T21:24:00.001+02:00

Laurdag morgon stod eg opp til ein invitasjon til telttur, og eg rekna kjapt ut at telttur>rapportskriving, og byrja å pakke sekken. Etter ein times tid var me klar for å finne ut kor me skulle, og det var på rypejakt i Endalen. Me var Kerstin, Eli, Matthew, Håkon og meg. Me viste den ferske drosjesjåføren kor Endalen låg, som er like aust for Longyeardalen. Han køyrde oss så langt bilen var god for, og så la me i veg til fots i yr og tåke.

Gruve 5, i enden av Endalen.

Det var stadige spekulasjonar om at "Nå trur eg det klarne opp snart" og "Eg trur rypene e der borte"medan me gjekk stadig lenger innover dalen, utan å få auge på ryper. Det var ikkje lenge att før mørket skulle komme, og Kerstin foreslo å gå opp av dalen, som byrja å bli litt trang, og heller opp på platået over.

Håkon, hagla og naturen.

Kerstin og motbakken.

Bakken var bratt og full av upålitelige steinar, men på toppen venta belønninga. Me sat opp våre to telt, og rigga snublebluss rundt teltleiren. Me fekk laga oss middag, det vart mørkt, og klokka var seks. Så gjekk det i småprating og skrøner rundt gassblusset, før me tok kvelden.

Belønninga, teltplassen.

Dagen etter var det klarna opp ein del, temperaturen hadde falt, og det låg eit slør av nysnø overalt. Herlig! Me pakka saman og prøvde å halde høgda vidare mot Fardalen. Då me kom så langt bestemde me oss for å prøve lukka i høgda, og gjekk opp bakvegen til Lars Hiertafjellet, i staden for å gå ned Longyearbreen, som me først hadde tenkt.

Motbakken, høgdeskilnaden, utsynet over Endalen.

Tåka lettar i Fardalen.

Vinterlyset i Adventdalen og ryggen opp til Trollsteinen.

Matt og vegen ned frå Lars Hierta.

Ingen Ptarmigan der heller, men me vart rikeleg belønna med utsyn på toppen. Deretter var det berre å starte vandringa nedover ryggen mot Nybyen. Telttur slår definitivt rapportskriving. Telttur >>rapportskriving.

Bjørndalshytta

2010-10-11T22:50:00.001+02:00

Ida kom på besøk, og me hadde reservert studenthytta i Bjørndalen for anledningen. Sjølv om vêret ikkje var all verda, så var humøret på topp heile helga. Me tok drosjen ut til Bjørndalen rett frå Friday Gathering. Hodelykter vart slått på, og me traska over elva og opp den bratte skråninga til platået som hytta skulle stå på. Etter litt vasing fann me hytta, og det var god stemning.

Dagen etter såg me fort at det var ein god del lettare å komme seg til hytta om ein gjekk eit par hundre meter opp i dalen. Men det er å vere etterpåklok. Litt utpå dagen kom fleire til, og snart var hytta vart full av folk. Nokre måtte sove på golvet, i tillegg til dei kreativt navngitte soveplassane Konjakkroken, (Øl-)"Huset" til Stefan, Loveboxen og Titthullet.

Bjørndalshytta

Til tross for ein del tåke og regn kom me oss ut på korte lufteturar, som lungene sårt trengte etter nokre timar i den tungt forkulla lufta inne i hytta. Utpå dagen nytta enkelte høvet til å vaske seg litt i fjorden. Det var friskt og kaldt, men kaldare skal det nok bli!

Isfjorden og Bjørndalen.

Ida Marie.

Bratt nok opp til Fuglefjellet.

Mark, meg og Paul på badetur i Isfjorden.

Mareike, Stefan og Kristina ved spisebordet.

Magnus drar i gang festen med ein ABBA-slager.

God stemning i hytta.

Nybyen

2010-10-07T17:08:00.000+02:00

I Nybyen er der alle studentane bur, og ligg om lag tre kilometer frå Longyearbyen sentrum. Kva som er grunnen til denne store avstanden spør studentane kvarandre dagleg, då det tek tretti minutt å gå til universitetssenteret. Studentane bur i gamle brakker som tidligare vart nytta av gruvearbeidarane.

Utsyn frå Nybyen mot Hiorthfjellet og Longyearbyen.

Det er ikkje lenge sidan midnattsola forsvant under horisonten for første gong, og no er det ikkje lenge før den ikkje kjem opp om dagen. Heldigvis har me nordlyset som kan varme hjertene våre.

Årets første nordlys, utanfor brakkene.
"Sarkofagen" til venstre i silhuett

Fullmånen, nordlyset (svakt) og brakke 13

Oppe i fjellsida til Gruvefjellet ved Nybyen har det vore gruvedrift, og bygget står høvesvis godt bevart oppe i skråninga. I følgje ordet rundt leirbålet bur julenissen i Nye Gruve 2, og har difor tilnamnet "Julenissegruva".

Nye Gruve 2 - Julenissegruva

Nye Gruve 2

"Huset" er ein institusjon for gruvearbeidarar og andre som har forvilla seg opp hit. Intill nyleg var det kino der ein kunne sjå filmar som folk var gått lei av på fastlandet, men den drifta skal flyttast til det nye kulturhuset som opnar i desember. Men restauranten og nattklubben på Huset lev vidare i beste velgåande, og tilbyr studentar eit realt burgermåltid til ein god pris.

"Huset"

Tokt med Håkon Mosby

2010-09-14T13:34:00.014+02:00

Dei siste fem dagane har eg vore på tokt, eller scientific cruise, om du vil, nordover langs kysten av Spitsbergen. Dette var feltarbeidet vårt i Polar Oseanografi (AGF 214), som eg studerer her i haust.

Feltarbeidet gjekk ut på å finne saltinnhald, temperatur og djupn på kryss og tvers av fjordar, på og utanfor sokkelen. Til å finne dette nytta me ein CTD (conductivity, temperature, density), som registrerer data medan me senker den ned mot botn. Me sit inne på eit instrumentrom og fortél mannskapet kor langt ned me skal ha CTDen. Instrumentrommet er eit hav av pcskjermar og interessante instrument, deriblant ein knapp med påskrifta "Gravity".

"Kabelsalat" på instrumentrommet, som har mange fleire skjermar enn stolar.

Først var me i Billefjorden, og dro deretter gjennom Isfjorden ut mot vestkysten. Deretter køyrde me på innsida av Forlandet til St. Johnsfjorden, der me tok vassprofilane eg skal studere nærmare. Heile tida hadde me svært roleg sjø, ikkje eingong når me dagen etter var utanfor kontinentalsokkelen på 2000m djup var det bølgjer å snakke om. Likevel klarte enkelte å bli sjøsjuke på turen.

Havhest.

Forutan skifta våre, gjekk det mykje i eting og soving. Det ville nok ikkje vere ei overdriving å kalle heile turen for eit etegilde, med mykje god mat, der ein berre såvidt rekk å kjenne svolten før neste måltid. Det er ideelle høve for å ete seg opp før vinteren, og det er ikkje overraskande at mange før oss har arrangert vektaukekonkurranse.

På slutten av nattskiftet, i Kongsfjorden.

"Håkon Mosby" i Kongsfjorden.

Scheteligfjellet.

På søndag ankom me Ny-Ålesund, verdas nordlegaste faste busetnad, på 79ºN. Eit lite samfunn med postkontor og suvenirbutikk som er åpen ein time, to gonger i veka, og fargerike hus som er så typisk for arktis.

Ny-Ålesund.

Me kjøper oss suvenirar, og får ei omvising på Norsk Polarinstitutt. Ingrid, Ayal, Paul, Kerstin, Elina og eg tok oss ein dukkert før me dro vidare inn til Krossfjorden og inn til brefronten i enden av Lilliehöökfjorden.

Kongsfjorden.

Steinkobbe i Lilliehöökfjorden.

Gruppebilde foran Lilliehöökbreen.

Framme ved breen høyrde me enorme drønn, som skikkeleg torevêr. Lyden kom frå breen, og snart etter kunne me sjå svære isklumpar falle ned frå brefronten. Lenger nord enn denne fjorden kom me oss ikkje, for tida var inne for å vende skuta heimover mot Longyearbyen etter eit knallflott cruise.

Solnedgang utanfor kontinentalsokkelen i Framstredet.

Fleire bilete: http://www.yogile.com/mosby

Grumantbyen

2010-08-30T10:20:00.008+02:00

Ei drøy mil vest for Longyearbyen ligg Grumantbyen, ein russisk busetnad som vart forlatt ein gong på sekstitalet. Enno står det nokre hus heilt nede ved kysten til Isfjorden. Mykje har rasa saman, og det ligg fliser, dører, glas og murstøv over alt.

Me starta ut frå Bjørndalen, og vegkvaliteten sank logaritmisk med avstand frå Longyearbyen. Når drosjane våre måtte gi tapt, gjekk me vidare til fots. Rett rundt haugen traff me på Olav Storø, som globalt kanskje er mest kjend for å ha sendt ein isbjørn til klimatoppmøtet i København i desember i fjor. For oss var han først og fremst kjentmann i Bjørndalen, og han kom med gode tips om ferdrute til Grumant. Me hjalp han til gjengjeld med å flytte ein svær trekasse frå tilhengaren hans til hytta.

Etter ein liten marsj og ein liten lunsj i Bjørndalen var tida moden for å forsere stigninga opp til Fuglefjellet, som visstnok hadde flott utsikt å by på. Det veit ikkje me noko om, for det som på bakkenivå var stratusskyer, var tåke oppe på platået. Snart var riflene halvlada, og GPSen kom til god nytte. På platået gjekk me forbi mange restar frå gamle busetnadar, som rester av hus, drivstofftønner, master og glass. Masse glass.

Døme på masse glass.

Turfølget passerer ei falleferdig mast i tåka på Fuglefjellet.

Då me kom til Grumantdalen gjekk tåka over i stratusskyer att, og me kunne sjå litt klaring på andre sida av fjorden. Vel nede ved husa, som var betydelge større enn me hadde venta, leita me oss fram til eit rom som kunne egne seg for overnatting.

Spøkelsesbyen, Grumantbyen.

Inspeksjon av dei værbitte husa.

Me fann oss eit rom med stort sett intakte vindauge, og etter litt kosting av golvet var det godkjent for overnatting. Etter middag sanka me litt drivved på stranda, så me kunne få eit bål til å varme oss på medan sola gjekk ned. Snart dala snøfnugg ned på oss, og det var andre gong det snøa på oss denne månaden.

Isfjorden.

Snø og kveldslys på Grumantbyen.

Elina og Isfjorden.

Dagen etter gjekk me opp igjen over Platåfjellet. Eit lite stykke opp i bakken fra Grumant vart me plutseleg vitne til eit stort steinras. Først var det berre nokre steinar som rulla ned ei bratt skråning, ingenting å rope hurra for, tenkte me. Men like etter løsna ei svær steinblokk ned frå den vertikale fjellsida, rulla nedover fjellsida, og etterlot seg til slutt ei stor røyksky. Det var ei mektig oppleving å sjå naturkreftene i aksjon, og me var mektig glad for at me ikkje stod nærmare fjellsida.

Etter ein litt lengre tur heim, rundt Nordenskiöldfjellet over Platåfjellet, gjorde det godt med ein varm dusj, cola og middag.

Fleire bilete finn du her.

Trollsteinen

2010-08-23T20:48:00.003+02:00

Så vart det endeleg helg, og tid for ein litt lengre topptur. Denne dagen var det Trollsteinen (849 moh) som var målet. Me gjekk opp langs austsida av Larsbreen, gjekk rundt alle snøfennene, og opp langs ryggen. Lenger oppe var terrenget greiare, der dei store lause steinane var bytta ut med lettforserbar småstein.

Foto: Eli Børve

Etter lunsj på toppen og obligatoriske hoppebilder, labba me videre langs ryggen mot Lars Hiertafjellet. Håpet var å kunne komme seg ned på andre sida utan å krysse breen.

Ingrid og Eli på toppen av Trollsteinen.

Trollsteinen sett frå Lars Hiertafjellet.

På vegen ned gjekk det ikkje veldig fort, for det er mange fossil og flotte steinar å sjå. Det gjekk akkurat å komme seg ned ved sida av breen, og me var glade for å ikkje måtte gå heile vegen tilbake. Me kom over det som må kallast sanddyner, sjølv om det ikkje heilt var sand, men heller behagelege småstein. Me fekk litt lyst til å leike gjemsel, men det var strengt tatt på tide å komme seg heimover.

Sanddyner.

Deretter gjekk me om Sarkofagen og skreiv oss i boka der før me returnerte til brakkene, slitne, men nøgde med nok ein flott topptur på Svalbard.

Sarkofagen

2010-08-18T00:20:00.004+02:00

Me har lagt merke til fjellet frå dag ein, og no var det endeleg tid for å bestige det. Sarkofagen, som skiljer Longyearbreen og Larsbreen, 514 moh. Det er berre to-tre timars tur, men ein må gå opp på vestsida av Larsbreen, og tilbake langs platået/ryggen ut til sjølve fjellet.

Svalbardrein.

På vegen opp ser me eit reinsdyr som eg kjenner att, eg såg det rett utanfor kjøkkenvindauget her om dagen. Desse reinsdyra er ikkje så valdsamt folkesky.

Gruvefjellet.

Her oppe fekk me godt overblikk på Longyearbyen, og fint utsyn til sola som var lågt på himmelen.

Sarkofagen, med utsyn mot Hiortfjellet og Longyearbyen.

Gruvefjellet.

Bratt ned på begge sider av Sarkofagen.

Ankomst Longyearbyen

2010-08-14T19:39:00.005+02:00

Endeleg var me framme på Svalbard. I Tromsø var sola gått ned før flyet letta, men då me kom fram til Longyear lufthavn var det lyst som dagen, klokka ett om natta. Midnattssola varer ennå eit par veker til her oppe. Dei som reiste saman med meg frå Bergen var Eli, Mari, Cecilie og Torbjørn. Ingrid og Elina som og er på kullet mitt kjem opp først natt til måndag.

Alt dette fekk me inn i bilen som henta oss på flyplassen.

Vår første dag i Longyearbyen gjekk med til å få i seg mat, og innkjøp av basisvarer til kjøkken og bad. Og til å sjå gjennom alle sportsforretningane.

Utsyn nordover mot Longyearbyen frå Brakke 13.

Polarull og typiske Svalbardhus.

Seinare på dagen var det "friday gathering" i kantina på skulen, med øl til ti kroner halvliteren. Etter at me var ferdige med å drikke øl og gå på slakkline på skulen, gjekk me til Svalbar og drakk litt meir øl der.

Sekkepipeoppvisning.

Slakkline og øl i kantina.

Regnboge utanfor skulen.

I dag var det klart for ein roleg dag, men me var gira på å få litt oversikt, så det blei ein tur opp til Sukkertoppen, som er ein liten topp like ved byen. Det var rimelig bratt oppover, og me passerte den nedlagde gruve 2 på veg opp. Det byrja å snø medan me var ute, og når me var nede att var fjellet kvitt eit godt stykke ned.

Gruve 2.

Torbjørn og Eli på Sukkertoppen.

Robin og Eli på veg ned til Nybyen.

Hardangervidda

2010-08-10T15:07:00.009+02:00

Eg fekk ferie same dagen som godvêret starta, og då passa det fint med ein tur opp på Hardangervidda. Eg og Ida fekk ein svett start opp til toppen av trallebanen frå Ringedalsvatnet over Tyssedal, som byr på om lag 400 høgdemeter på ein kilometer. Med tanke på at me hadde fulle sekkar, var nok dette den tyngste delen av heile turen, like greit å få det overstått. Turen innover fortona seg difor som ein roleg kveldstur inn til Trolltunga. Her hadde me vår første teltovernatting.

Trolltunga er like fotogen som alltid.

Dagen etter tusla me vidare innover vidda forbi Tyssevassbu, og me hadde ein god lunsjpause ved Tyssevatnet, der eg prøvde fiskelukka. Når eg hadde gitt opp å få fisk der, og me var gode og mette, gjekk me vidare oppover mot Hårteigen. Når føttene sa ifrå at dei hadde fått nok for ein dag, slo me leir ved eit vatn. Teltet slo me like greitt opp i vasskanten, og frå teltopninga fekk me bra utsyn til fullmånen som kom opp over horisonten.

Måneoppgang ved 1348-vatnet.

Etter ein fin morgon var me klar for å gå videre, og dagens mål var majestetiske Hårteigen, som me allereie hadde sett lenge dagen før. Me gjekk videre med sekk til Sandvatnet, der me slo opp leir før me gjekk lette til beins vidare til Hårteigen.

Ida solar seg i ei snøfonn foran Hårteigen.

Opp til sjølvaste toppen er det bratt. Stien går opp ei rasrenne, men er heldigvis litt tilrettelagt med tau og rekkverk på dei brattaste plassane. Fornøgde kom me til toppen, og vart belønna med bra utsyn i alle retningar; Folgefonna i vest, Hardangerjøkulen i nord, og me såg heilt til Gaustatoppen i søraust. I tillegg var det ikkje heilt overraskande god dekning, til å sende ei "alt vel"-melding til dei som måtte trenge det.

Toppen!

Tilbake i leiren var det vêromslag på gang, og før me hadde fyra opp bålen kom regnet, så me sparte den dyrebare veden til eit frukostbål og bålkaffi. Me gjekk sørover mot Litlos, prøvde fiskelukka på nytt, men enda opp med å ete fortreffelege pannebrød i staden.

Lunsjkos med nysteikt pannebrød.

Snart kom regnet att, men det var eigentleg godt å få ein dusj før me skulle treffe kjentsfolk og andre folk på Litlos turisthytte. Jarle Viskjer sørga for soveplassar, og det vart både varm dusj, trerettars middag og øl å få. Fantastisk å kunne unne seg litt oppvarting og luksus midt oppe i fjellheimen. Me fekk tips om at fiskelukka ville endre seg om me prøvde i Litlosvatnet, så neste dag lånte me oss like så greit ein båt, og tilbrakte nokre timar ute på vatnet, og dro i land nokre små, men flotte fjellaure.

Båt på utlån frå Jarle sørga for betre fiskelukke.

Fisken rakk til både fiskesuppelunsj og heilsteikt aure-middag, så me var godt nøgde med fangsten. Sidan finvêret hadde gitt seg, så vart ikkje pausane lenger enn dei måtte, og me laga eit fjellduktak til lunsjen.

Ikkje så veldig stor, men veldig raud og god fjellaure.

Sidan me ikkje heilt ville gi slipp på hytteluksusen, tok me inn på Hellevassbu den natta. Me vart godt møtt av hyttevakta, og hytta var ikkje meir befolka enn at me kunne få vårt eige soverom.

Frå Hellevassbu er det framleis drøyt to mil til Haukeliseter og sivilisasjon, så me var glade for å ha tid til å bruke to dagar på det. Me gjekk sørover i skya vêr, med nokre regnbyger innimellom. Friskt og godt var det å gå, men godt å komme inn i teltet når det var satt opp på halvvegen, ved Mannevatn. Siste dagen var det rundt to timars spasertur, med betydeleg lettare ryggsekkar, før Haukeliseter fekk servere oss ekte fjellburger medan me venta på bussen heim.

Simlebu

2010-08-02T12:06:00.003+02:00

Eg merka at det var lenge sidan eg var i fjella i heimeområdet. For meg var det tre år sidan sist, medan andre var der for første gong. Arve hadde ikkje vore på Simlebu på 30 år.

Obligatorisk rast på Mjelkestølen

Det var litt regnfullt, men det var godt å gå, og godt å komme fram til hytta.

Det er godt å komme fram til Simlebu.

Det var godt å sjå at alt var som før i Etnefjella. Berre eit par tre som hadde bukka under for naturkreftene.

Klatretur til Øygarden

2010-05-14T21:29:00.002+02:00

Det er vår, og sesong for eksamenslesing. Men når vêret slår til, kan ein ikkje slite seg ut i mørke lesesalsdrivhus. Det beste er visstnok å pakke telt og grillpølser og reise ut til Uteveggen i Øygarden.

Det er hardt å vere populær, men Ida Marie poserer villig i fjellveggen.

Er det langt mellom taka, må ein berre strekke seg litt lenger.

Etter ei lang klatreøkt går sola ned, og det blir tid for bål, marshmallows og kaffi med våre nye klatrevener frå Boks Klivarlag.

Til kvelden løya vinden heilt, og me fekk dobbel utsikt.

Obligatorisk bålkaffi på gang.

Neste dag vart det nok ei økt i solveggen (eller fjellveggen, om du vil).

Denne gongen kom eg og med på bilete, her høgt oppe i solsteiken.

Korlevoll

2010-03-05T19:11:00.002+01:00

Siste helga i Januar var det tur igjen, denne gongen til ei hytte i Korlevoll, mellom Odda og Røldal. I løpet av helga fekk me med oss både topptur til Kløvsnuten, hyttekos og isklatring.

Utsyn mot Valldalen frå Kløvsnuten.

Ingrid og Aurora byr på sjokoladekake.

Isklatring.

Myrkdalen

2010-02-10T19:33:00.003+01:00

Fredag 15. januar bar det til Myrkdalen med ein real BSI-friluft-gjeng. Planen var topptur og skitrekk, og me innkvarterte oss på ei hytte ved sidan av trekket. Tjueein personar i ei hytte med sengeplass til tolv gjorde at me fekk ei svært sosial helg. Sjølv om det var to veker sidan siste snøfall var det fint køyring å finne på toppturen laurdag. I trekket var det hardt, men ganske fint likevel.

Nyttårsturen

2010-02-10T08:43:00.004+01:00

Sidan innlegget er så forsinka, let eg bileta tale for seg.

På tur inn Valldalen i solnedgangen.

Og når sola gjekk ned, kom månen opp og kasta skyggar bak oss.

Nyttår på Valldalshytta.

Den koselige, ikkje altfor romslige Kolsbu.

Granvin

2009-11-04T19:23:00.006+01:00

Lørdag, på sjølvaste Halloween la Eli, Elina, Ida, Ingrid og eg innover på besøk til Torbjørn, i Granvin. Ein skikkeleg fin og roleg plass, og meir enn eit steinkast unna næraste nabo (om ikkje ein har svært god kastearm).

Granvinsvatnet

Då me var innkvarterte i eit eige hus, la me avgarde på ein aldri så liten lørdagstur opp til snøkanten. Me var oppe på Horganipen (1035 moh) med utsyn over heile Granvinsvatnet, og Høgahorgi (1133 moh), før me gjekk ned til Håtjørn for å båle.

Nyt utsynet: Torbjørn, Ida, Ingrid, Elina og Eli.

Bålkos.

Laurdagskvelden blei det konsumert tilstrekkelige mengder pizza, og senga blei inntatt relativt tidlig. På grunn av litt utrivelege snøtilhøve i høgda valde me å utsetja Oksen (1241 moh) til litt utpå vinteren, og me valde i plassen ein fin tur innover Tyssedalen i Ulvik som søndagstur. Etter søndagsturen avslutta me upåklageleg med ei betre hjortegryte, før me la heimover att.

620-vatnet inne ved Tyssedalsstølen.

Fleire bilete.

Hauststemning på Hildalstølen

2009-10-05T23:06:00.003+02:00

Me sat i Odda og spekulerte over kart og vêrmeldingar etter ein betre kvelds og ein runde Geni. Planen hadde intill då vore å dra til Trolltunga, og sove på Reinaskorhytta der oppe, men vêret var lumsk, og det var meldt 14 mm nedbør i form av snø over 400-800 m. Det enda opp med hyttetur til Hildalstølen, der me kunne køyre nesten heilt fram til hytta. Sidan hytta låg så nært vegen, tok me ein god sirkelbane rundt hytta før me prøvde på nytt langs den rette stien.

Turklar! Mona, Eli, Lillian, Elina, Ingrid og Ida.

Me la frå oss ryggsekkar og tok på turklede, og når me gjekk ut døra hadde det blitt opplet. I eit par timar tusla me innover dalen, og snudde om lag samtidig som regnet kom attende. Inne på hytta smaka kakao og kyllinggryte meir eller mindre fortreffeleg, og det var ikkje lenge før alle låg og døsa over sofaen eller yatzyblokka til musikk av varierande kvalitet frå radioen.

Hauststemning i fjellet.

Ikkje lenge til vinteren.

Snøen utforbi hytta regna vekk over natta.

Søndag var ein lat dag, med endå ein liten rusletur for dei som ville, før me dro ned til Eli for å ete ein betre smalahovemiddag.

På båten heim.

Ulriken og Løvstakken

2009-09-08T23:02:00.004+02:00

Mykje ruskevêr for tida. Hausten er her for sure. Men eg blir ikkje sur av den grunn. Man blir flink til å sette pris på solskinnet. Men et beste er eigentleg å berre drite i at det regnar, og luske ut uansett vêr.

Mari er på Løvstakken for første gang.

(Han i bakgrunnen brukte 20:02, i følge ordet rundt leirbålet)

Sunniva på veg ned frå Ulriken.

Toppturar og slektstreff i Rondane

2009-08-04T22:49:00.005+02:00

Det var duka for eit aldri så lite slektstreff i fjellheimen i helga. Etter ei natt på hytta til Stine møtte me opp med dei andre på Spranget, og gjekk til Rondvassbu, der me slo leir. Med oss hadde me tre barnefamiliar, klare for å oppleve litt ekte norsk natur. Trass i dårlege vêrutsikter klarna det opp, og det haldt seg heilt til måndag, då det uansett var på tide å luske heimover. Sist eg var her inne, var det vinter, og me hadde mange mil å forsere, så det var lite høve for toppturar. Denne gongen derimot, var det ca 1/3 av poenget.

Rondvassbu. Dette er ikkje den verste plassen å bygge seg hytte, nei.

Teltleiren vår bada i morgonsol.

Elva rann like i nærleiken, og sytte for eit enkelt teltliv.

Til høgre ser ein litt av Smiubelgin.

På laurdag var eg, Tobias og pappa på topptur til Rondslottet, som er det høgaste fjellet i Rondane, med 2178 moh. For å komme dit, måtte me over Vinjeronden (2044 moh) som baud på eit par hundre ekstra høydemeter. Søndag gjekk me vestover, og hadde dei andre med oss eit stykke på veg. Det var berre eg og Tobias som tok turen heilt oppom Vesle Smeden (2015 moh). Me var freista til å ta traversen over til Storsmeden, som rugar berre ein meter over veslebror, men middag var viktigare enn helse og ære, så me spara den til ein annan gong. Utsynet frå Vesle Smeden var fantastisk nok, og me kunne sjå alle dei ni andre totusenmetertoppane som er å finne i nasjonalparken.

Med Rondslottet (t.v.) i ryggen, på veg opp mot Vesle Smeden.

Her vil eg byggja, her vil eg bu!

(Ei nødbu på toppen av Vesle Smeden.)

Fjellduken tar over der teltduken ikkje strekker til.

God mat er viktig på tur.

Ein nøgd gjeng.

Telting ved Skomakarvatnet

2009-07-24T12:55:00.007+02:00

Har ein lite fri må ein passe godt på den fritida ein har. Og eg har nyleg kjøpt meg både telt og primus, så det skulle ikkje stå på motivasjonen. Med i underkant av 24 timar til rådighet la eg ut på telttur til Skomakarvatnet, som ligg like aust for Ulriken (643 moh). Sjølv om det var meldt greitt vêr såg det rimeleg grått ut, og eg antok at dei ubereknelege sommarbygene var på veg. Og neimen hadde eg ikkje rett. Like etter at eg hadde satt opp teltet kom den første byga. Det blei matlaging i teltet, med nyplukka moltebær til dessert.

Ulriken i lugubert vêr.

Fjellheimen X-trem 3 camp

Med ein frisk bekk rennande like ved takka eg pent nei til dette oppvaskevatnet (trass i at det bestod av lunka kaffi og tomatsupperester).

"Vi leker ikke tur"

2009-07-06T17:01:00.005+02:00

"Har alle skrevet seg i boken?" spør John i det me skal til å forlate Kråkenosi (814 moh). "Vi leker isje tur!" Her er det om å gjere å komme seg opp på dei rette fjella, og signere bøkene innan dei blir tatt ned i haust. Helst skal ein gå fleire gonger på kvar topp, for då får ein fleire poeng. Minimumskravet for å komme på listene er å ha gått på fem av sju fjell i Kvam.

Etter søndag 5. juli var me alle sikra. Frå før hadde me vore på Vesoldo (1046 moh), Grånut (595) og Daurmålegga (807 moh), og denne dagen tok me like greit tre toppar til: Kråkenosi (814), Fagrafjellet (704 moh) og Haukåsen (661 moh). Me er offisielt på listene, og det er berre Kvitingen (1299 moh) me ikkje har tatt ennå. Eg vert overraska om ikkje John drar oss med opp dit òg i løpet av sumaren. Her er litt dokumentasjon av turen:

Parkert snøskuter på veg opp til Kråkenosi.

På veg opp til Fagrafjellet.

John har vore på Haukåsen før.

Godt og varmt i Storavatnet i Kvam.

Sveio

2009-07-03T23:48:00.009+02:00

Det finst mykje fin natur i Sveio. Her er eit par døme:

I juni 1992 var det ein stor skogbrann i Sveio, på Hopsfjellet. I 1998 vart området gjort om til eit naturreservat, for å sjå utviklinga i eit skogbrannpåverka område. Og i dag, 17 år seinare er det heilt klart skogbrann som pregar fjellet. (Moralen er: Ikkje leik med fyrstikker i fina vêret.) Toppvarden rugar ikkje meir enn 333 moh, så det å bruke ord som ”fjell” er vel heller tvilsamt. Turen opp og ned tek under to timar, dersom ein ikkje skal rekne med tida det tek å finne parkeringsplassen. Og det er stappfullt med modne blåbær i skogen.

Utsyn frå Hopsfjellet. Siggjo på andre sida av fjorden. (Bømlo, for dei som er heilt lost.)

Ville du svingt av til høgre her?

Emberlandsnipen er kanskje endå meir tvilsamt å kalle fjell, og hadde det ikkje vore for varden på toppen ville eg nok gått rett forbi. På toppen vert boka signert, og den milde brisen bles vekk mange innpåslitne insekter. Så er det på tide med eit bad.

Utsyn frå Emberlandsnipen. Du kan nok finne att Hopsfjellet om du tenker deg om.

Det er tre vatn som heiter Storavatnet i Sveio. Det største av dei, er mitt. Der er det fint å bade.

Storavatnet. Eg vaks opp på denne knausen her. (Sånn ca.)

Strender på Karmøy

2009-07-02T15:19:00.004+02:00

På Karmøy er det mange fine sandstrender. Og no er badetemperaturen slett ikkje verst heller.

Nattbad på Ferkingstad.

Solnedgang på Sandvesanden.

Sandvesanden.

Hyvlatonnå

2009-06-29T10:19:00.007+02:00

Når ein bur nært vakker natur og flotte turistattraksjonar er det lett å ta dei for gitt. Hyvlatonnå er ei av dei mest besøkte turistattrasjonane i Noreg. Hyvlatonnå er nok best kjent som Preikestolen, og rugar 604 moh. Det er riktignok eit stykke å køyre ned til Preikestolhytta frå Haugesund, og det er to fergeturar på vegen. Berre i fjor sommar var det 117 544 personar oppe på platået. Då var det kanskje på tide at eg og tok turen. (Sjølv om dei som kjenner mine haldningar til kø på fjell sikkert tenkjer at dette og var grunnen til at eg ikkje har dratt opp dit før.)

Så med The Beach Boys på høgtalarane og sola i andletet susa eg og mammen nedover til Stavanger, og så vidare til den nye Preikestolhytta, som er utgangspunktet for turen. Eit informasjonsskilt fortel oss at det er 3,5 km i luftlinje, om lag 300 høgdemeter og to timar til platået, og fleire skilt på stien informerer oss om progresjonen, sånn at me ikkje skal fortvile. Snart er me oppe, og sjølv om me kanskje har unngått det verste rusjet midt på dagen, er me ikkje akkurat åleine der oppe. Eg set meg på kanten, nyt utsynet og tek dei obligatoriske bileta:

Ikkje alle vart freista til å dingle med beina.

Då me var forsynte rusla me nedover til nok ein is, medan kveldssola framleis stod høgt på himmelen.

Fisketur i Samnanger

2009-06-28T22:13:00.003+02:00

Søndag 21. juni var eg, Marianne, Espen, Sven og Andreas på teambuildingfisketur i Samnanger. Turen opp gjekk i ein frodig dal, med ei fin elv som rann ned til parkeringsplassen. Straks over skoggrensa såg me den første lille dammen, og det vaka som berre det. Blir det ikkje fisk idag, så blir det vel aldri fisk på oss. Espen hadde til og med god-kjensla, og det betyr fiskelukke.

Det freista med eit bad i varmen.

Ikkje lat biletet lure deg - det var strålande vêr og varmt heile dagen.

Til tross for rykningane i fiskearmen til enkelte, tvinga me oss opp litt lenger, til dei to vatna me hadde sett oss ut på kartet, og blitt anbefalt på førehand. Som så ofte elles var utsikta på toppen av skaret verd arbeidet. Me rusla ned til det nærmaste - og minste - av vatna, og kasta sluken uti. Eg hadde visst ikkje brukt den rette knuten, så den sluken blei liggande i vatnet. (Er tydelegvis altfor lenge sidan sist eg fiska.) Med ny knute, ny sluk og store forhåpningar kasta eg sluken uti vatnet. Her var det lett å sjå at det var fisk. Meir enn nok fisk. Med den nye knuten blei sluken med opp av vatnet, men den kom stort sett åleine, sett bort frå ei og anna plante frå djupna.

Her er dei to vatna me hadde sett oss ut.

Etter ei stund fekk me plutseleg selskap. Fire - nei fem - hjort dukka opp over haugen, berre nokre få meter frå meg. Dei var minst like overraska som oss, me var begge sikre på at me hadde fjellet for oss sjølve. Litt sjenert trakk dei seg tilbake, og eg kasta sluken uti på nytt. Typisk at kameraet låg på andre sida av vatnet nett då.

Snart etter var det på tide å rusle ned att, og sjølv med all verdas fiskeutstyr, kompetanse (nei, det var ikkje eg som stod for den) og vilje fekk fisken bli igjen oppe på fjellet denne gongen. Likevel var me samde om at dette var ein plass me ville attende til, og helst med tid til ei overnatting og to.

Vidden

2009-06-20T23:39:00.003+02:00

Yr.no melde om delvis skya, og 0 mm nedbør. Det skulle klarne opp, og bli skyfritt frå kl 1400. Det var omlag då eg var på toppen av Ulriken, og regnveret starta for fullt. Nok ein gong har det vorte bekrefta: Det beste vêrvarselet får me av å sjå ut glaset før du går. Uansett var det ein herleg tur, og utsynet vart ekstra flott mellom regnbygene.

Mykje aktivitet på Ulriken om dagen.

Ulriken heilt til venstre, og Løvstakken i bakgrunnen.

Vesoldo og Daurmålsegga

2009-06-20T22:59:00.006+02:00

Så var sumaren komen, og tida for toppturar til fots er her. Me la ut for å bestige Vesoldo. Fjellet ligg like vest for Tørvikbygd i Hardanger, og er 1046 meter høgt. Eg var hundevakt for Tira, og ho hjalp meg gladeleg til toppen. Det var det første av minst fem fjell inne i Hardanger som må bestigast for å komme på ei eller anna liste som John er besatt av. Dei fleste av dei andre fjella er etter det eg forstod ein del lågare, og litt mindre "prosjekt". (Me leikar ikkje tur.) Når me kom ned, hadde me lyst på to is. Me fekk ein, og sa oss nøgde med det, og dro heim. I ettertid såg eg at nokon hadde gløymd å pusse linsa (mon tru kven me skal skulde på..?), så det var ganske få av dei ganske mange bileta som var noko å ta vare på. Her er dei:

Hytta til John. Det er han som er besatt av listene som ligg i boksar på fjell.

Tira. Det er ho som er besatt av å vere først.

Den påfølgjande laurdagen vart eg henta rett frå jobb til ein hasteekskursjon til Hardanger. Det var visst fleire fjell me måtte gå på. Me overnatta hjå mormora til John, og så la me ut på tur igjen. Denne gong utan drahjelp, men fjellet var både slakare og lågare. I tillegg var det ikkje berre eitt, men to fjell i eitt. Fjella heitte noko sånn som Grånut (595 moh) og Daurmålsegga (807 moh). Rakk diverre ikkje å røske med meg kameraet i all hastverka, men du kan jo berre førestelle deg nokre fjell i Hardanger, litt fjord, og folk som et mat på fjelltoppar. Get the picture?

Eksamensflukt

2009-05-30T16:39:00.004+02:00

Når finvêret sett inn som verst, då veit ein at eksamen må vere nær. Det er også tida for å snike seg unna lesing. Då er det fint å ha byfjella rett utanfor døra.

Løvstakken, 477 moh

Perle på veg ned. Gondolbanen på Ulriken er i gong igjen.

Ulriken, 643 moh. Var faktisk på toppen for første gong i går.

Og som alltid, fleire bilder på www.flickr.com/photos/daltopp/

Fina vêret!

2009-04-26T19:17:00.007+02:00

Ein treng ikkje alltid dra langt for å komme seg på tur. I alle fall ikkje når ein bur i Bergen. Så då finvêret kom, var det shorts på, og ut i sola. På laurdag var det målt 19 grader i Bergen Sentrum. Då tok eg turen opp til Ulriken, og litt seinare stakk me til Kvarven og grilla.

Shortsvêr på Ulriken.

Grilling på Kvarven.

Vår i byfjella.

Søndag var det ikkje fullt så varmt, men på tross av yr.no sine spådommar om skyer og regn vart det like fint idag òg. Det var ingen grunn til å la shortsen ligge idag heller. Det enda med ein ettermiddagstur til Løvstakken, etter eit tappert, men akk så håplaust forsøk på å vere skuleflink.

Tira og Tobias i silhuett på Løvstakken.

Svalbard!

2009-04-21T21:22:00.021+02:00

Me klyv inn i naturen. Inn i Arktis. Me er på Svalbard.

Flyturen inn gav oss ein smakebit på naturen som venta oss.

Me står under den nedlagde Gruve 7 i nordenden av Bolterdalen, og er klare for å starte på langturen vår. Endeleg kan me kjenne sekken ligge godt på hoftene og draget i pulken. Mat og utstyr til å leve 13 dagar i villmarka, og meir til. Me tek leir tidleg, for me har det på ingen måte travelt, og me skal setje opp snublebluss for første gong. Ein uro kraup over oss då me oppdaga at det berre var nok tråd til snubleblusset til å setje den opp 1,5 m frå teltbarduna. Me hadde på førehand blitt anbefalt 5-10 m avstand frå teltet. Heldigvis for oss hadde ein gjeng frå UNIS slått leir like i nærleiken, og dei kunne by på både tips og nokre meter med snubletråd som roa nervene våre ein god del.

Bakken opp til Bolterskaret

Den andre dagen baud på ein stiv motbakke. Med fulle pulkar, dårleg sikt og sviktande fellelim blei turen opp til Scott Turnerbreen ein strabasiøs ferd. På breen var me innom ei isgrotte for ein betre lunsj. Havrebombene falt i smak, og ingen var misnøgde med at det skulle vere lunsjen vår kvar dag resten av turen. Etter pausen hadde vêret letta, og då me hadde nådd toppen av Bolterskaret var det berre nedover, og bortover til Reindalen.

Reindalen byr på enorme sletter og evig solskinn.

Mange andre turfølger som var ute på Svalbard i same periode som oss hadde hatt ein del problem med vêret. Medan me var ute hadde to nødpeilesendarar vorte utløyste, og dei hadde blitt henta ut. Svalbardposten hadde meldt om orkan i kasta i Reindalen, der me var på veg. Eit par dagar seinare kom me dit, og då stråla sola, gav oss femten blå og lite vind. Draumetilhøve, og favorittemperaturen vår. Temperaturane har òg vore hyggelege, og har vore mellom minus fem og ned til -30,4 på det kaldaste, men med hovudvekt på -15 til -20 grader. Då me kryssa Semmeldalen over mot Vengsletta hadde me Whiteout. Det vil seie, det kan godt hende me hadde ein kilometer med sikt, men i det flate landskapet var det få eller ingen holdepunkt å navigere etter. Bakerste mann korrigerer med stadige "Høgre!", "Venstre!" eller "Stø kurs!". Det lave skydekket letta nett idet det ikkje var morosamt lenger, og strålande sol følgde oss vidare over sletta.

Ting tek tid. Eli ventar tålmodig på kveldskaffien.

I seks-sju-tida rumlar det i magen att, og me slår leir. "Kva er det til middag?" spør Helga, "Er det noko med kjøttdeig? Mmm.. Det er det beste eg veit!" Tørka kjøttdeig og grønsaker blanda med ein toro-pose, og rikeleg med ris eller pasta er den typiske middagen. Og etter middagen er det varmt oppvaskevatn til alle mann:

Helga: "Mmm.. oppvaskevatn!"
Eg: "Vil du ha litt vatn frå risgryta og?"
Helga: "Eh. Neitakk. (Ein plass går grensa.)"
Eli: "Eg tar gjerne litt!"

Om snøsmeltinga kjem før eller etter middag er det magen som bestem, men til middagen skal det kosefyrast! Me treng vatn til termosar, og kvar vår varmeflaske til soveposen. Etter ein kveldskaffi i primusvarmen er alle døsige og klare for å kubbe.

Camp Morton, med Ingeborgfjellet bak til venstre.

Camp Morton er ei gammal fangsthytte som ligg ein halv dagsmarsj frå Fridtjovhamna, der me skulle slå leir for eit par dagar. På hytta var det fastbuande frå Longyearbyen på påskeferie, og dei inviterte på lunsj i hytta. Me er ikkje vanskelegare enn at me takkar ja, og nyt av både husly og varme, medan me får servert historiar om livet på Svalbard. Det har blåst opp idet me tek til på ferden vidare, men vinden er i ryggen, så me klagar ikkje. Me går over kanten på Flathaugen, der me veit at det skal vere utsyn til Fridtjovbreen, men me har ikkje sikt til å få bekrefta det. Her slår me leir, og bygger vår første levegg på turen. Det er langfredag, og me skal ha to kviledagar før me startar på ferden attende mot Longyearbyen. Helga seier at ho kjenner på gikta at vêret vil betre seg utover dagen i morgon.

Påskeaftan har vinden snudd, og me bygger vår andre levegg, på andre sida av teltet. Med litt betre sikt, og eit nydeleg ljos frå sol som skin på snøfnugga i lufta legg me ut på ein dagstur. Me luskar ned til sjøkanten av Fridtjovhamna, før me går nordover mot brefronten.

Påskeljos over Fridtjovhamna

Me hadde høyrt og lest at fronten på Fridtjovbreen skulle vere fin, men ingenting kan førebu deg på kjensla av å stå der. Rett under den massive iskolossen, over ein kilometer i utstrekning, og titals meter høg. Me går der idet vêret lettar endå litt, og beundrar mesterverket. I dagmorges var me nøgde med leveggane me hadde bygd, men dei bleiknar raskt når me ser kva Naturen har stelt i stand.

Ein liten del av brefronten på Fridtjovbreen.

Etter mykje måping, bilder og trasking i skyggen av isen går me nøgde heimover.

Me er berre halvvegs heim, då Eli får auge på noko som rører seg på andre sida av hamna, halvannan kilometer frå oss. Fram med kikkerten, "Det er ISBJØRN!". Alle skal sjå etter tur, og me prøver oss med telelinsa, med labert resultat. Isbjørnen luskar innover frå fjorden mot Fridtjovbreen, og me undrest om han snusar på spora våre.

Isbjørn.

Vel attende i teltleiren steller Helga istand påskelammet, for påskemiddag skulle me ha! Denne dagen når stadig større høgder, og er definitivt ein av dei betre påskeaftanar. Me prøver å halde kontroll på bjørnen, som ser ut til å ha lagt seg framføre ei isblokk på andre sida av Fridtjovhamna idet me kryp i posen, litt ekstra på vakt.

Første påskedag vaknar me til stråland vêr, og nok ein gong tilnærma vindstille. Etter å ha leita etter påskeegg med søkestang var me klar for nok ein dagstur. Me la ut mot Vårsolbukta med rifle, signalpistol, lunsj og kamera lett tilgjengeleg. Turen overgjekk alle forventningar, og synet av møtet mellom hav, fjell, snø og is er eineståande. Me passerer den karakteristiske avlange Akseløya, og vandrar lukkelege langs kysten ut mot Camp Millar, stadig var av faren for isbjørn. Me hadde sett spora gå tilbake mot fjorden, og me møtte våre vener frå Camp Morton, som kunne melde at dei hadde sett han springe mot fjorden ved lyden av scooteren deira.

Spor av isbjørn, på veg ut mot fjorden.

Bellsundet.

På Camp Millar, eller Vårsolbukthytta var det òg folk, og det slo ikkje feil, me vart jammen santen invitert inn på både gryterett, grovbrød, kaffi og endå fleire historiar om gruvearbeidarar og andre fastbuande. Tusen takk til Eva og Karl Erik "Hallingen". Etter kvart vende me nasen heimover, og gjekk nok ein gong den vakre kystlinja og over Fridtjovhamna, denne gongen bada i kveldssol. Nok ein uforglemmeleg dag, men ingen såg noko meir til isbjørnen vår.

Kveldssol.

Tida var kommen for å snu skia og gå oppover mot Longyearbyen att. Ruta me hadde planlagt gjekk tilbake langs sporet vårt til Semmeldalen, og deretter opp Skiferdalen til Colesdalen, Fardalen og til slutt opp på Longyearbreen like sør for byen. Oppover følgde me skuterspor, som gjer det svært lett å gå. Etter dei to første dagane hadde me berre om lag to mil att å gå, og tre dagar å gjere det på. Ein ekstra kviledag låg i lufta, og den tok me med utgangspunkt i teltleir i starten på Fardalen. Me ville opp i høgda, men på grunn av skredfarenog topografien var det ikkje mange fjell me kunne prøve oss på sånn utan vidare. Me enda opp med å gå på Russekollen (550 moh), og det var herleg å få sett Svalbardnaturen litt ovanifrå. På vegen opp såg me meir Svalbardrein, og på veg ned tok me nok ein lunsj i solveggen.

Helga på toppen av Russekollen (550 moh).

På fredagen kom me til toppen av Longyearbreen, etter ein bakke som kjendest godt i låra, endå pulkane var blir betydeleg lettare etter kvart. Det var godt å sjå Longyearbyen, sjølv om me aller helst skulle hatt to nye veker på tur med ein gong. Me hadde ikkje overnatting i byen før på laurdagen, så me slo opp telt ved snøscootermotovegen på breen. Kveldskaffien tok me i den herleg varme isgrotta, og før me gjekk og la oss dro me ein salutt med signalpistolen.

Utsyn mot Longyearbyen frå toppen av Longyearbreskaret.

Altfor snart var turen over, og me lengta tilbake allereie før me var dratt derifrå. Hit skal me att. Men den ubarmhjertige røynda venta oss, og det var på tide å komme seg heim. Men først skulle me få ein burger og øl som det hadde vore laga fleire sangar om enn me kan hugse.

Fleire bilete finn du her.

Avreise

2009-04-05T00:05:00.004+02:00

Alle førebuingane er gjort.
Og var det meir me burde ha gjort, så er det for seint no.

Bombelaging. Ingredienser, smakstilsetjing og ferdig kake. Herlig lunsjkake
som smaker som ei perfekt blanding av eplekake, gulrotkake og sjokoldekake.

No drar me. Alt er pakka, alt er klart. Kvelden har gått med til å pakke pulkar og ski, og gå gjennom dei aller siste detaljane. Gått over turplanen, som vart endra på grunn av den store skredfaren. Det har komme mykje snø i det siste, som har lagt seg på dei allereie svake snølaga. Etter råd frå Lars Krempig, lærar på Øytun fhs., har me valt å vike unna frå Berzelius- og Skardalen. Sistnemde er særs skummel med tanke på ras. Så når me er ferdige med å beundre Fridtjovbreen og omegn, går me tilbake der me kom ifrå, går over Vengsletta og opp Semmeldalen. Me har og skrive ei grov handleliste, funne det rette koordinatsystemet til GPSen. Det heile med pizza og øl attåt. No skal eg berre sørge for å ha god musikk på iPoden til turen opp, så er eg heilt klar. Svalbard 2009, her kjem me!

Førebuing

2009-03-26T20:34:00.007+01:00

No er det ikkje lenge att til påskeferien! Det er fleire ting som må planleggast og førebuast før Svalbardturen. På Svalbard bur det fleire isbjørnar enn det bur mennesker. Tryggingsutstyr skal skaffast (nødpeilesendar, snublebluss, signalpistol, rifle), overnatting og handling i Longyearbyen skal avtalast, ruta skal planleggast i detalj og ein del mat skal tørkast på førehand. Eg har kjøpt meg Varg Polar skisko, og skal nok ikkje slite mykje med kalde tær.

Heimekontor til planlegging av rute og veging av tørka mat.

Tysdag var me på skytebanen for tredje og siste gong før turen. Me har hatt ein god del forbetring, og har blitt tryggare på bruk av våpen. Kanskje særs jentene, som ikkje hadde skutt med anna enn hagle frå før. Det er på ingen måte mangel på gamle revar på skytebanen som gjerne delar med seg av tips og triks.

Onsdag hadde me vårt siste planleggingsmøte over ein god buffet på studentsenteret, som ein del av oppfeitingskuren. Ein jobbar som kjent betre med konstant påfyll med mat. Eg hadde jobba litt med detaljane på ruta vår kvelden før, og presenterte det eg hadde gjort. Me har ordna overnatting i Longyearbyen og jentene har snakka ein del med kjentfolk som har kjenskap til øya og området me skal ferdast i. Den største uvissa no er rundt pinnar til snublebluss. Av ein eller annan grunn får ein ikkje med dette når ein leiger snublebluss hjå Ingeniør Paulsen. Me gjekk over reparasjonsutstyr og førstehjelputstyr, og handla inn det me mangla.

Kutting og tørking av grønsaker.

I dag har eg byrja på tørking av mat, nokre grønsaker er ferdig, og kjøttdeig står i omnen. Ein purre på 220g blei til om lag 30 g etter 2,5t i omnen. 500g gulrøtter fekk stå i 3t og vog 50g når dei var ferdige. Eg tørka dei på 75˚ med varmluft og ovnsdøra på gløtt. Medan grønsakene tørka har eg jobba vidare på ruta. Det tar si tid, om ein skal ha det gjort ordentleg. Dess meir me førebur og planlegg no, dess lettare blir det å fokusere på å nyte turen på Nordenskiöldland.

0,5 kg gulrøtter og ein purre. Kanskje ser eg ut over Van Mijenfjorden
medan eg nyt ei jegergryte med desse grønsakene om to veker.

Ruta vår går med utgangspunkt og mål i Longyearbyen, og me skal gå gjennom Bolterdalen og Tverrdalen ned til Van Mijenfjorden, Fridtjovbreen og opp nordover att gjennom m.a. Berzeliusdalen og Skiferdalen, før me kjem ut til Longyearbyen i Endalen. Terrenget me skal gå i er stort sett flatt, med nokre kneikar. Den største kneika er kanskje Bolterskaret, som er om lag 500m høgt. Ein kjenner høgdemeterane godt når ein dreg pulk. Ned mot Van Mijenfjorden er det milevis med heilt paddeflatt terreng. Ein vert ikkje overraska av namnet "Drygsletta".

I planlegginga har eg laga ei detaljert ruteskildring, á la det eg lærte på GSV. Intensjonen er at ein skal kunne gå heile ruta med berre den skildringa og eit kompass. Men me har i tillegg til dette sjølvsagt både kart og GPS. Mange stader er det for få oppfang til at skildringa vert så eintydig som eg skulle ønske. Når ein er så langt nord er det viktig å hugse å korrigere for misvisning mellom geografisk og magnetisk Nordpol. Trykk på bildet til høgre for eit utdrag av skildringa.

Det er når ein held på med desse førebuingane at ein kjenner alvoret. Det skjer faktisk. Eg må nesten klype meg i armen, for å sjekke om det er sant. Om ti dagar er eg, Eli og Helga på Svalbard! Det er ikkje lenge sidan Svalbard 2009 berre var ein drøm og eit google-dokument på Internett. Nå er det rett rundt neste sving.

Basecamp Jøkulen

2009-03-17T18:33:00.003+01:00

Innmarsj til basecamp

Treningsturen før Svalbardturen vart lagt til Finse, og me satte opp basecampen vår berre litt forbi Finsevatnet. Der lot me pulken bli att, og brukte heller helga til dagsturar med lett sekk. Meteorologane hadde tatt feil av vêret denne helga, men det kan me tilgi, så lenge dei tek feil i vår favør.

Basecamp i morgontåka.

Laurdag gjekk turen opp på Hardangerjøkulen i strålande sol. Me var langt frå åleine på breen denne dagen, og me hadde sett opptil fleire 17. maitog gå forbi medan me åt frukost utanfor teltet. Likevel var det ein flott tur, og me la lunsjen vår til den litt vel besøkte Jøkulhytta.

På veg opp til Hardangerjøkulen. Rett forbi Appelsinhytta.

Attende i basecamp var det wok til middag, primusbaka sjokoladekake, planlegging og sangøving på planen. Alt gjekk etter planen, og me sovna litt over kl. 22 med "California Dreamin'" og "My heart will go on" friskt i minnet.

Søndag hadde me billettar på siste toget heim, så det var rom for meir skigåing. Utan bestemt mål traska me sørover i retning Krækkja. Me gjekk såklart sørover, det er jo som nedoverbakke. Herleg å vandre bekymringslaust i eigne tankar. Steikande sol og temperatur opp mot null grader. Einaste lyden rundt meg er vinden, snøen som gir etter under skia, og stundom litt knirking i bindinga. Eli gravde ei turbulensgrop der me åt lunsj, før me traska vidare.

Helga og Eli luftar nettingen i solsteiken.

Det såg ut til å bli litt dårlegare vêr på Finse i det me var på veg til togstasjonen. Der hadde me ein times tid før toget gjekk, og fekk konsumert ei kald Hansa medan me konkluderte:

Me har øvd på fint vêr (- dette kan me).
Me er ikkje så flinke å ete opp nødprovianten som me vil ha det til.
Sjokoladekake på primus = suksess (pannekakene/beikonet på vidda er offisielt gløymt)
Vindmur bør plasserast om lag ein meter frå telt / lunsjgrop, for å unngå turbulens.
Me gler oss til påsken!
100% måloppnåing.

Fleire bilete på Flickr

Rondane - Del III

2009-03-10T22:20:00.007+01:00

Dag 4 - Søndag. Denne dagen gjekk det radig. Nok ein gong klarna vêret opp til lunsjtider, og denne gongen rakk me å lunsja i sola. Etter lunsjen gjekk me innover Grimsdalen, og snart gjekk me på ein snødekka grusveg. Første delen av vegen var det berre såvidt snøen dekka vegen, men lenger inn i dalen var det ein del meir. Me fann ut at Tollevshaugkyrkja som var merka på kartet ikkje var ei kyrkje, men heller ein liten topp av harde bergartar som breen ikkje hadde klart å ta knekken på. Like etter Tverrbekksætre gjekk me av vegen, og litt opp i bakken og slo leir.

Lunsjpausen på søndag. Spor i snøen. Overalt.

Søndag som det var, måtte me ha søndagsmiddag, og det var biff og fløytegratinerte poteter på menyen. Alt var vellukka, til me oppdaga at whiskyen ikkje var med. Me oppdaga dette først no fordi me hadde livnært oss på den kanadiske blenda whiskyen til Knut. Men no var den slutt, og vår låg att i bilen. Me kompensera med ein overdose heimelaga snickers.

Dag 5 - Mandag. Det var duka for ein litt dryg dagsetappe, og den byrja med om lag 300 høgdemeter, opp gjennom skogen, med pulk. Det var tydeligvis i denne bakken all snø i Rondane låg.

Snart på toppen.

Me kunne trøste oss med strålande vêr. Me gjekk opp mellom Nysæterhøe og Tverrbekkhøe. Etter ein god del svette og tapper innsats var me over tregrensa, og dei siste høgdemeterane gjekk heilt fint.

Vel oppe i høgda var det berre bortover og nedover att, og det var berre å traske. Ruta vår gjekk på sørvestsida av Pikhetta og Mehøe, forbi Tjørnhøi og inn på vinterruta ned til Hageseter Turisthytte, som låg like ved E6.

Nedkøyringa gjekk betre enn forventa. Det gjekk heilt greit å køyre telemark med pulk, men eg var glad eg hadde fast pulkdrag. Me slo leir 500m frå E6, der me laga oss reinsdyrgryte og venta på pickup.

Nedkøyring med pulk. Overraskande greitt.

På Hageseter var turen over for dei fleste sin del, og dei tok buss attende til Bergen same kvelden. Dei som skulle vidare innover i Dovre var turleiarane, og to andre som kom opp med buss tysdags føremiddag. Eg og Tobias valde å avslutte turen for vår del òg, men me ville ikkje heim. Dagen etter kom Stine og henta oss på Hageseter, og me køyrde til hytta hennar på Høvringen.

Rondane - Del II

2009-03-02T19:57:00.002+01:00

Dag 3 - Laurdag. Me stod opp kl 0600, som planlagt. Frukosten, som var havregraut i gårsdagens vaniljesaus (nam!), var konsumert kl 0630. Me var klare til 0800, som planlagt, men jenteteltet hadde trøbbel med primusen. Me hjalp til med snøsmeltinga, og klokka kvart over ni var me på veg nordover. Dagens mål var Dørålseter, om lag 15 km. Frå no av måtte me rekne med u(t)merka og upreparert terreng. Me starta å gå i snøvêr, men i enden av Rondvatnet klarna det opp og blei strålande sol.

Ved Bergedalstjønnen.

Bergedalen.

Fine fjell frå venstre: Høgronden, Midtronden og Digerronden.

Me fann oss ein stad for å nyte lunsjen i solskinnet, men før me hadde satt oss ned kom vinden og skyene att. Det vart ein kortare lunsjpause enn først planlagt. På førehand hadde me høyrt at det var stabilt vêr i desse fjella, men eg lurar på kven som fant på det. I løpet av dagen hadde det gått frå snø til sol og attende, og jaggu hadde eg kjent eit par dråpar regn òg utpå ettermiddagen.

Stygghøin. Skaret heiter Dørålsglupen, og der går sommarruta frå Dørålseter til
Grimsdalshytta. Ruta vår for neste dag går rundt fjellet på austsida (høgre).

Ved Piktjønne, like før me kom fram til Dørålseter, var hellinga så bratt at me måtte grave veg til pulkane, så dei ikkje skulle skli ned mot elva. Framme ved hytta var det framleis ein god time til det blei mørkt, og me ville gjerne ete nokre kilometer av Mandagens etappe, som kanskje kunne bli litt drøy. Men to av jentene ville helst sove inne på den sjølvbetjente hytta, og det skulle dei få lov til.

Jochem viser at ein kan gå rett opp ein bratt bakke, sjølv med pulk. Me andre gjekk rundt.

Me slo leir like utanfor inngjerdinga. Kristina hadde ingen å dele telt med, så me tok ho inn i det romslege teltet vårt. Sidan me hadde fått jentebesøk blei det til at me baka sjokoladekake. Kaka vart perfekt steikt, og fall i smak hjå alle, men no byrja det å minke alvorleg på dessertrasjonane. Me har heldigvis rikeleg med nødproviant (havrebomber, sjokolade og snickerskake) og whisky. Men med den slags nødrasjonar har det ein tendens til å bli nød ganske ofte.

Sjokoladekake på tur anbefales!

Det vart stjerneklart litt utpå kvelden.

Rondane - Del I

2009-03-01T14:08:00.001+01:00

Dag 1 - Torsdag. Eg tok meg vinterferie. Eg hadde verken tid eller råd, men av og til har ein ikkje noko val. No var me klar. Bilen var pakka, med ski og pulk på taket og alt som ellers skulle til. Knut skulle sitje på med oss opp til Lillehammer, der me skulle ta toget vidare til Otta. Berre han ikkje har for mykje bagasje, håpa eg. Han hadde pulk og ein 130 liters sekk. Me stroppa pulken til taket, og klemte oss inn i baksetet med sekken i midten, og fôr til fjells.

I Lillehammer handla me, og rakk toget med om lag eitt minutts margin. Ikkje verst timing på ein sju timar lang biltur. Vel framme i Otta tok me ein drosje opp til Mysusæter, der me slo leir midt i hyttefeltet og venta på dei andre, som skulle komme neste morgon.

Teltleir på Mysusæter. Butikken i bakgrunnen.
Knut står ikkje i ro med hovudlykta.

Dag 2 - Fredag. Me hadde god tid. Egg og beikon til frukost. Dei andre ankom leiren vår kl. 10:15 og var me klar for å starte turen for alvor. Me var åtte stykk, medrekna turleiarane Jochem og Kim. Første del av turen (fredag-mandag) var planen å komme seg frå Mysusæter til Hjerkin. Der kunne dei som ville bli med vidare inn i Dovre for å bestige Snøhetta (tysdag-fredag).

Etter litt tråkking i laussnøen fann me løypa, og då var det grei skuring. Det var om lag 15 km å gå, og løypa var preparert heilt inn til Rondvassbu, som var dagens mål.

På veg frå Mysusæter til Rondvassbu

Fine løyper. Tobias nærmar seg Rondvassbu, med Svartnuten rett bak.

Der slo me leir litt vest for hytta. Eg, Tobias og Knut skulle dele telt, og me hadde fått klørne i femmannsteltet Svalbard. Luksus! Kvelden gjekk med til å konsumere wok med svinekjøt. Gelé og vaniljesaus til dessert. Me var tidleg i posen, planen var å komme seg opp kl 0600, for å nytta dagslyset fullt ut.

Teltleir ved Rondvassbu.

Langhelg => Hyttetur.

2009-02-17T18:48:00.000+01:00

Eli har ein snill onkel og ei snill tante, som har hytta på Hildalsstølen. Fredagsfri som me har, dro eg, Eli og Elina opp dit, for å nytte snøen og godvêret. Idet me skulle til å gå frå Brekke, traff Eli på kjentsfolk, som meir enn gjerne ville ta både sekk og pulk opp til hytta for oss. "Jatakk" sa me då. Ikkje mykje til ulykkesdag dette nei.

Hytta i Hildalen

Eli hoppe.

På laurdagen var det duka for topptur, i nydeleg vêr og føre. Me traska opp og forbi tregrensa mot Nordre Krossfonnuten. Vel over tregrensa tok me duggurd og fann oss godt utsyn og ei snøfonn å leike i. Etter kvart kunne me ikkje lenger vente på nedkøyringa, og heiv oss utfor. Og det var over så altfor fort, så Eli viste oss like godt ein "snarveg" attende til hytta.

Matpause.

Finfin nedkøyring.

Då me kom til hytta att, stakk Eli å henta Stine som var på veg opp. På hytta var det mat og øl, etterfulgt av obligatorisk yatzy. Me leiker ikkje hyttetur.

Hyttekos og yatzy.

Søndag morgon vaska me ut av hytta, fyra bål og hoppa av/på/med miniski til me var for seint ute til pickupen vår. Me hadde eit lammelår hjå Elina å rekke.

Vekslande vêr på Kaldavasshytta

2009-01-26T16:38:00.000+01:00

Fredag føremiddag la eg og Ingrid av garde frå Upsete stasjon, med Kaldavasshytta som mål. I stiv kuling og snø mot oss, gjekk me opp gjennom dalen. Det skulle godt gjerast å gå feil på denne ruta. Men plutseleg fann eg meg sjølv i full fart ned ei skrent som ikkje hadde noko der å gjere, sjølv om me hadde sett ein varde berre minutt før. Dalen var breiare enn me venta, og me begynte å tenke. Såg på kompasset - oj. Me gjekk rett Vest, når me heller skulle ha vore på veg søraust. Dalen me var komne til heitte Gangdalen, og ville ha ført oss rett attende til Upsete.

Me labba opp att med skia i henda, det var tryggast slik.

Snart var me på sporet att, og vart samde om at neste gong ser me litt oftare på kompasset. "Det e någe med alt", så hu sa, Helga.

Vel framme ved hytta hadde snøen fylt yttergangen og litt til. Etter nokre timar var det plussgrader i hytta, og me hadde fått i oss eit halvkilo reinskav og fire porsjonar viltgryte med ris.

Laurdagen rakk langt før me var på tur igjen. Like greitt - veret var nesten uendra, berre litt mindre vind. Me tok oss ein kort topptur til Grånesene (1431 moh). Me håpa å noko til dei andre som skulle komme, men det var ikkje mykje å sjå frå toppen. Tilbake på hytta åt me lunsj til Helga, Ingebjørg og Anne Kristine kom. Resten av dagen gjekk med til hyttekos, og Helga hadde sørga for litt skikkeleg mat. Til forret vart det servert steikt hjortehjarte med krema soppstuing, hovudretten var gåsebryst med meir av den krema stuingen, og rikeleg med potet og grønt. Og vin såklart. Desserten var fruktsalat med sjokoladebitar, sjokoladekake, barrikadert innne med kaffi, whisky og meir vin. Då me gjekk og la oss var vêret like ille sjølv om det var meldt bra vêr til søndagen. For å vere på den sikre sida skulle eg ta ansvar og stå opp tidleg berre for å sjekke.

0630. Det glitrar i ruta. Er det stjerneklart? Nei, ikkje ver dum, det er berre snøkrystallar på innsida av ruta. Eg stod opp, og åpna kjøkkenvindauget, og joda: Heilt stjerneklart, heilt vindstille. Eg slo alarm, og fyrte opp i peisen. Egg og bacon til frukost, før me rydda og fôr ut. Me sat oss Øykjafonn som mål - Vassfjøro blei litt langt med det begrensa dagslyset.

Vêret var ikkje til å tru.

Utsikten gav meg frysningar der eg gjekk.

Litt nedanfor toppen tok eg, Ingrid og Helga lunsj i solsteiken; dei andre to hadde dratt for å rekke eit tog. I solveggen var det nesten påskestemning. Puddersnøen og skaren låg vekselvis, men med litt planlegging kunne ein få litt fin nedkøyring.

Me fann oss ei pudderfylt renne,

...og fekk køyre litt før me dro attende til hytta. Der henta me det me ikkje ville ha med på toppen, og dro ned att til Upsete. Det tok berre ein time og eit kvarter, litt mindre enn dei fem timane me brukte på veg opp.

Kaldavasshytta i godvêr.

Skal til Svalbard!

2009-01-21T17:02:00.000+01:00

I dag bestemte eg meg for å oversjå den lille detaljen med at eg er ein fattig student, og blei med Eli og Helga på å bestille flybillettar. Det blir 5.-19. april, som vil seie påskeveka pluss ei til. Planen er å følgje ruta som Arktis-lina på Øytun fhs. pleier å gå. Me held oss innanfor forvaltingsområde 10, og dermed slepp me å ha sånn dyr ekspedisjonsforsikring og anna adm. Detaljar kjem kanskje ein gong.

Så nå er det berre å legge seg i hardsparing, så eg får råd til nye skisko og sovepose.

Nyttårstur i Vesterelvdalen

2009-01-13T19:58:00.000+01:00

Mandag 29. desember var ventinga over. Me tok oss til Alta der me vart møtt av Silje og foreldrene hennas. Silje dro ned med flyet me kom med, men likefult vart me invitert heim til dei for kost og losji. Me vart bydd på viltgryte og vin, og med i skreppa fekk me kvart vårt reinshjarte og eit godt stykke fisk. Bil fekk me låne til proviantering òg. Tusen takk!

I Alta var det sju grader og regn. Kvelden me kom til Alta fekk eg ei bekymra melding om at det var meldt orkan i Finnmark. Svake sjeler kunne ha sett mørkt på det, men me kjente på gikta at minusgrader og snø var på veg, og snart var me på av gårde. Med ski på beino, sekk på ryggen og pulk på slep var me på Finnmarksvidda, og gjekk i mørket mot Vesterelvdalen. Turfølget bestod av Eli, Helga, Magnus, Jarle og meg. Det var berre Eli som kjente alle frå før.

Etter eit par timar slo me leir og Helga og Jarle diska opp med torskefilét og kvar vår potet. Eg og Magnus bidro på vår måte, ved å ete opp alle restane.

"Betre buk sprengje enn god mat slengje" - som han sa maen.

Jarle og Helga lagar til torsken me fekk med oss.

Dagen etter var nyttårsaftan, me pakka saman og gjekk vidare Vestover til Vesterelva, der me gjekk rett på den nye leirplassen vår, med relativ ly for vinden, og rennande vatn i eit hol i isen. Me slo leir, laga bålgrop og henta ved. No var det klart for nyttårsfeiring. Klokka 22:40 kom norldyset, og Jarle boveraska med sjampanje når tida var inne.

Naturen overgår oss til og med på lysshow. Kanskje spesielt på lysshow.

31. desember 2008, kl 22:40

Dei neste dagane dreiv me opp og ned langs elva, på evig jakt etter tørrare ved, bedre fotomotiv og ennå meir urørt snø. Snart etter at mørket fall på, var me helst å finne rundt bålet eller i eit primusvarma telt, der me utfordra multifjøla innan matlaging og yatzy, og dela røvarhistoriar, sangar og ordtak.

Magnus i teltleiren 1. januar 2009

Første nyttårsdag gjekk roleg for seg, og me brukte dagslyset til å finne meir og bedre ved. Me innsåg at for å få med oss dagslyset måtte me innføre viddetid, og skrudde klokka tre timar fram. Det er liten tvil om at det er lettare å stå opp kl. 11 enn kl. 08.

Rundtforbi.

Me gjekk litt sørover, til me møtte på gamma til Gunnar Sandvik. Han var ikkje heime, og det såg ikkje ut til at han var det særlig ofte. Tilbake igjen. Meir bål. Meir teltkos. Middag. Meir nordlys.

På vift.

Det begynte å skeie ut. Klokka ringte 11:00, og klokka 14:30 hadde me spist frukost. Skjerpings. Ut å nyte det siste dagslyset. Dagen etter tok me turen til Giddanjoaskkehoanka. Det var nok av vind på toppen. Og nok av fine motiv.

Helga og Jarle på Giddanjoaskkehoanka.

På sjunde dagen pakka me leiren tilbake på pulkane, og gjekk nordover til ei gamme me hadde sett oss ut. Når me kom litt opp over vegetasjonen fekk me kjenna vinden igjen. Gamma låg litt opp frå elva og nærmare vegen, sånn at turen til bussen me skulle nå var litt lettare. Me kjente at det skulle bli godt med litt gammeluksus etter ei veke i telt.

Gamma

Onsdag 7. januar måtte Helga returnere til sivilisasjonen, mens me andre skulle kose oss i snøen og friheten i to dagar til. Dagane gjekk med til skiturar, fotografering, matlaging, kaffi og oppkok, og fleire røvarhistoriar. Det var dårleg med vier der oppe, og me fyra på bjørkekvist mens me desperat tørka bjørkestokkar mellom beina. Tidvis vart gamma så røykfylt at ein berre såg lyset av kvarandre. Jarle blei røykblind, og fann fram røykbrillene sine. Mot slutten av turen fekk me kontroll på båljævelen, og Eli ordna litt skikkeleg badstu.

Gammebål

Så kom dagen då me måtte ned. Skulle me rekke flyet på søndagen, måtte me ta buss på fredagen. Sånn fungerer bussrutene i Finnmark. I helga inkvarterte me oss på Øytun fhs. Me tok oss ein velfortjent dusj, eit glas sjampanje og reine klær. Me fekk traska oss ein dagstur på laurdagen, og me sjekka utelivet i Alta før det bar heim for å lufte ut den verste røyklukta før neste tur.

Fleire bilder på facebook, eller Flickr
(offentlege lenker, du treng ikkje vere medlem)